لحظه ی دیدارتو شروع پرواز است برای پرستوها
لحظه ی دیدار تو خاطره ای بیادماندنی برای تمام ستاره ها
و من با تمام عشق به همراه قاصدک های احساسم پیغام دیدارت را به سمت آسمان
خوشبختی می فرستم تا به تو بگویم بهترین روزم روز دیدار توست
اگر چه نزد شما تشنه ي سخن بودم
كسي که حرف دلش را نگفت من بودم
دلم براي خودم تنگ مي شود آري:
هميشه بي خبر از حال خويشتن بودم
نشد جواب بگيرم سلام هايم را
هر آنچه شيفته تر از پي شدن بودم
چگونه شرح دهم عمق خستگي ها را
اشاره اي كنم ، انگار كوه كن بودم
من آن زلال پرستم در آب گند زمان
كه فكر صافي آبي چنين لجن بودم
غريب بودم ، گشتم غريب تر اما:
دلم خوش است كه در غربتِ وطن بودم
بعد از اين پيشانيم طوفاني است
قسمت آيينه ام حيراني است
بعد از اين در آرزوي سوختن
مثل آتش جامه ام عرياني است
دست بگشا و درآغوشم بگير
شانه ام در معرض ويراني است
خاك هرگز لب نبايد مي گشود
راز مرگ لاله ها پنهاني است
تا چه پيش آرد سموم هرزه گرد
سهم گل در باد سرگرداني است
خیلی حرفهاست که بگم ولی همزبونی نیست
تشنه محبتم دست مهربونی نیست
غیر غم توی دلم چیزی پیدا نمیشه
بی تو این دنیا برام دیگه دنیا نمیشه
بی تو آسمون سیاهه همیشه
بی تو چشم من به راهه همیشه
چشمای تو خورشید دنیای تاریک منه
اگه از درد دلم هر چی بگم بازم کمه
کاشکی که میشد از توی سینه دلمو دربیارم
جای این دل توی سینه یه سنگ خارا بزارم
جنگل سبز چشات همه دنیای منه
نمی خوام گریه کنم
گر چه وقت رفتنه
چقدر فاصله اینجاست بین ادمها
چقدر عاطفه تنهاست، بین ادم ها
کسی به خاطر پروانه ها نمی میرد
تب غرور چه بالاست، بین ادم ها
واز صدای شکستن کسی نمی شکند
چقدر سردی و غوغاست، بین ادم ها
ز مهربانی دلها دگر سراغی نیست
چقدر قحطی رویاست، بین ادم ها
غریب گشتن احساس درد سنگینی است
و زندگی چه غم افزاست، بین ادم ها
میان تک تک لبخند ها غمی سرخ است
و غم به وسعت یلداست، بین ادم ها
دلت به وسعت دریاست، بین ادم ها
وقتی که خاکم می کنند بهش بگین پیشم نیاد
بگین که رفت مسافرت بگین شماره ای نداد
یه جور بگین که اخرش از حرفاتون هول نکنه
طاقت ندارم ببینم به قبر من نگاه کنه
دونه به دونه عکسامو بردارید اتیش بزنید
هر چی که خاطره دارم برید و از بیخ بزنید
نذارید از اسم منم یه کلمه جا بمونه
نمی خوام هیچ وقت تنمو تو گورم بلرزونه
برو اتیش به قلب من نزن
بذار نگاهت از یادم بره
بذار واسه همیشه قلب من
چال بشه با من کلی خاطره
برو نمی خوام ببینی خونه من خالی شده
همدم من به جای تو ریگای پوشالی شده
اون که می گفت میمرد واست دیدی راست راسی مرد
رفت و همه خاطرشم به خاطرت برداشت و برد
بهش بگین نشست به پات بهش بگین نیومدی
بگین هنوز دوست داره با اینکه قیدشو زدی
نشونی قبر منو بهش ندین خوب میدونم
میاد جای همیشگی سر قرار تو رود خونه
و واقعا نمی دانم،
چرا انسان،
تا این حد،
با خوبی،
بیگانه است!!!!!!!!!
و جالب اینجاست ... همین درد است
هيچ وقت ،هيچ چيز را بي جواب نگذار!!!
جواب نگاه مهربان را با لبخند
جواب دورنگي را با خلوص
جواب مسئوليت را با وجدان
جواب بي ادب را با سكوت
جواب خشم را با صبوري
جواب پشتكار را با تشويق
جواب كينه را با گذشت
جواب گناه را با بخشش
جواب دلمرده را با اميد
جواب منتظر را با نويد
تا عشق و محبت و دوستی وجود دارد .........
جنگ و کینه و دشمنی برای چی .... ؟؟؟؟؟؟؟
عشق
سپيده دم ازدواج است .
و ازدواج شامگاه عشق .
در زندگي افرادي هستند كه مثل قطار شهر بازي مي مونن. از بودن با اونا لذت مي بري ولي باهاشون به جايي نمي رسي .سکوت نه از بي صداييست. نفس هست و حرف هم... ناگفته ها و گفته شده ها... شنيده ها و نشنيده ها... سکوت از نبودن بغض نيست... از بي دردي نيست... سکوت از عادت نيست... از روزمرگي و فراموش شدگي... از خواب و رخوت و بي حوصلگي... از دلتنگي... سکوت از فريادهاي در گلو مانده است و نعره هايي که هيچ وقت شنيده نشد... همه چيز هست و گوشي نيست براي شنيدن... جز سکوتي که گاه و بيگاه همدم فريادهايي است که بي خبر و ناخواسته از روزهايي دور ميايد... از دلتنگيهايي که فراموش شده
تو يعنی نم نم بارون
رو تن قشنگ بيشه اون طلسم عاشقونه
که می مونه تا هميشهتو صدای خنده هامی
يه طنين تا اوج روياتو یعنی یه جای خلوت
و تلاطم يه دريا تو سکوت شرخ عشقی
که پر از حرفای نابهمیدونم هستی یه جایی
اما ديدنت يه خوابه تو تبلور یه حسی
التهاب دل تو سرماخنکای سبز سايه
توی هرم داغ گرماتو یعنی نم نم بارون
تو يعنی نم نم بارون تو یعنی نم نم بارون
رو تن قشنگ بيشه
تو يعنی نم نم بارون
تو صدای زنگ عشقی
مهربونی و پر احساس
دل تو آبی و ساده
به بزرگی يه در ياست
تو يعنی گمشده ی من
که به وسعت نگاهم
بی قرار ديدن تو
عاشقونه چشم به راهم
تو يعنی نم نم بارون
من امشب فکر می کنم که دیگه میمیرم / واسه اینکه تورو من از دست دادم
مي خوام بگم پشيمونم از رفتارم / من من تو رو عذاب از قصد دادم
اين چشماي من ميباره هر وقت يادم / مي ياد اون شبها که بوديم هر شب باهم
قلب منو راحت کردي سرقت بازم / خاطراتو ورق بزن امشب بامن
گل نازم گل نازي،اين زندگيم شده بازي / رفتي تا ابد به خواب و نامت مونده يادگاري
صداي فرياد ما تو شباي ما ميشکونه سکوت شبو / هر وقت ناراحتم بودم مي بوسيدي روي منو
يادت مياد چه شبهايي قدم زديم باهم / يادت مياد چه شبهايي مي خنديديم با هم
يادت مياد چه شبهايي که تو قهر مي کردي تا من / با شاخه گل بيام پيشت بگم بمون با من
ولي يادم نبود آدم هاهم يه روز مي ميرن و / بايد امشب به سوگ تو بشينم و
تصوير چهره ماهت رونگاهم مونده ثابت / بيا با تصويرت اينو صدام کن از پشت قابت
|
تنهایی | |
|
عصيري است غريب و اسمان دلگير است
افـسـوس بـراي دل سـپـردن ديـر است
هــر بـار بـهـانـه اي گــرفـتيم و گذشت
عيب از من و توست عشق بي تقصير است
براي کشتن يک پرنده يک قيچي کافي ست. لازم نيست آن را در
قلبش فرو کني يا گلويش را با آن بشکافي. پرهايش را بزن...
خاطره پريدن با او کاري مي کند که خودش را به اعماق دره ها پرت کند ...
من دلم می خواهد ... ! من دلم می خواهد، شاخه ای ازگل مریم، سبدی ازگل یاس، بوته ای از گل سرخ بغلی اززنبق یا که برگی ازتاک،همه درپای توریزم جانا ! من دلم می خواهد، نغمه ای از بلبل یا که آوی هزار یا سرود هدهد یا نوای قمری همه در گوش تو خوانم جانا ! من دلم می خواهد، هر سحر آب زلال که به رودی جاریست تا به دریا ریزد ، این همه پاکی و آرامش را ، به سر کوی تو آرم جانا ! من دلم می خواهد، شامگاهان تا صبح که بخوابد خورشید وبتابد مهتاب همه شب خواب توبینم جانا !
غروب دنیا خدایا ببین وفا نداره غروب دریا خدا صفا نداره چشمون دنیا خدا حیا نداره گلوی خسته دیگه صدا نداره غروب ساحل دریا کی دیده الهی چشم هیچ یاری نبینه زگلوی خسته آید صدائی غم تلخ غروب یعنی جدائی اگه دیدی یاری قد خمیده رنگ تلخ غروب دریا دیده گل یاسی دیدم از خون این دل شکوفه میکنه گوشه ی ساحل بعدچند روزدیدم که خواب انگار ولی نه مرده بود گوشه ی دیوار ی درخت پیرنشسته با غم سر یاس وگرفته، توی دامن پرسیدم ای درخت پیر چوبی هنوزهم چشم براه این غروبی
مگه چیم از مُرده کمه ؟ خاطره های لعنتی ! چرا ولم نمی کنین ؟ مث شناسنامه شدم که باطلم نمی کنین یه دل پر از قصه دارم که بی خیال عالمه چشمای سردمو ببین ، مگه چیم از مرده کمه ؟ یه مهر باطل بزنین ، رو این شناسنامه برم برای این یه دونه مهر ، یه عمره که منتظرم یه عمریه با زنده ها ، مرده گیمو سر می کنم دارم نفس کشیدنو ، دروغی باور می کنم من از صدای نفسام ، دیگه دارم خسته می شم فقط یه پرونده بودم که تا ابد بسته می شم خاطره های لعنتی ، ولم کنین دارم می رم شماها زندگی کنین ، من دیگه باید بمیرم اگر کسی سراغمو از شماها گرفت، بگین اون مث زنده ها نبود یه مرده بود فقط همین آسمان را بنگر وبه سکوت پر رمز و رازش بیاندیش ، ستاره خود را در آسمان زندگیت پیدا کن و به سمت آن ستاره حرکت کن و نگران راه نباش ، آنکه ستاره را برای تو آفریده ، راه رسیدن به آنرا نشانت خواهد داد . عاشق شدن مثل دست زدن به آتيش می مونه . پس سعی کن تا وقتی که جراتش رو پيدا نکردی هيچ وقت بهش دست نزنی اما اگه بهش دست زدی سعی کن طاقتش رو داشته باشی که تو دستهات نگهش داری مهــر تو اگر به هستـي من افتاد هرگز به سرم خيال خاموشي نيست من به نام توزدم وبلاگ را اين همــه عشــــق به تو كافي نيست مژده بادت عاشق شيرين لقـا زان كه او از دوريت راضي نيست نمی خواهم صفای خلوتت را دیگری بیند نمی خواهم کسی نامش بر لبهای تو بنشیند نمی خواهم که نقش چهره ای در خاطرت ماند نگاه دیگری در نگاه پاکت در آمیزد نمی خواهم میان ما جدایی لانه اندازد خیال دیگری در قلب تو عشقی بیندازد نمی خواهم به جز من دوستدار دیگری باشی گل نازم نمی خواهم که ناز دیگری باشی نمی خواهم کسی با یار من اصلا سخن گوید اگر چه قاصد من باشد و پیغام من گوید دلم تنگ است نمی دانم از تنهایی پناه آرم کدامین سوی پریشان حالم و بی تاب می گریم و قلبم بی امان محتاج مهر توست . نمی دانم چه غمگین رهسپار لحظه های بی قرارم من به دنبال تو همچون کودکی هستم و معصومانه می جویم پناه شانهایت را که شاید اندکی آرام گیرد دل. دلم تنگ است و تنهایی به لب می آورد جانم بیا تا با تو گویم از هیاهوی غریب دل که بی پروا تلنگر می زند بر من و می گوید به من نزدیک نزدیکی. به دنبال تو می گردم به سویت پیش می آیم. چه شیرین است پر از احساس یک خوشبختی نابم. پر از امید سبز خوب دیدارم. و می خواهم که نامت را بر سینه بنگارم. و نجوایی کنم در دل و گویم تا ابد من دوستت دارم. اگرچه سخت و کشنده است،تو برو دیگر رسیده عشق من و تو به لحظه ی آخر گناه ازمن بود یا تو دگر فرقی نیست اگر که خوب بود یا بد،برو زمن بگذر من و تو درک نکردیم یکدیگرراهیچ و بازرابطه ها تیره میشود و بدتر شبیه قصه سنگ است و شیشه،عشق ما شکست سنگ غرورت دل من آخر ندیده ام من ازاین عشق رنگ آرامش شبیه قایقی بی تکیه گاه و بی لنگر چه فایده که بگویم دوستت دارم چراکه حرف مرا تو نمیکنی باور نشان ز زخم قدیمی و کهنه ای دارد تمام شعرو غزل های این دفتر... میگم برو ولی نشنیده بگیراز من 
تاهمسفرم عشق است در جاده تنهايي
از دست نخواهم داد دامان شكيبايي
تا من به تو دل دادم افسانه شده يادم
چون حافظ و مولانا در رندي و شيدايي
از عشق تو سهم من ،همواره همين بوده است
رسوايي و حيراني ، حيراني و رسوايي
تو آتش و من دودم ،دريا تو و من رودم
هرچند محال اما ، چيزي است تماشايي
چندي است كه پيوندي است پيوند خوشايندي است
بين تو و آيينه ،آيينه و زيبايي
من دستم و تو بخشش ، تو هديه و تو خواهش
من زين سو و تو زان سو ،مي آيم و مي آيي
با گردش چشمانت افتاده به ميدانت
انبوه شهيدانت ،تا باز چه فرمايي
بي ساحل آغوشت آغوش سحرپوشت
چندي است كه طوفاني است ،اين ديده دريايي
درمكتب مارسم فراموشي نيست در مسلك ما عشق هم آغوشي نيست
آنکه می گوید دوستت دارم
دل اندوهگین شبی است
که مهتابش را می جوید
هزار کاکلی شاد در چشمان تو
هزار قناری خاموش در گلوی من
ای کاش عشق را زبان سخن بود
هیشکی
آهی نکشید واسه ی کابوسم
هیشکی دردمو ندید که چطور می پوسم
هیشکی باورش نشد روح من بیماره
پشت این پنجره ها سایه دیواره
مثل دیوونه از همه دلگیرم
بی تحمل می شم تو خودم می میرم
پشت حسی تب دارپشت غم پنهونم
وحشت وتردیدوازنگات می خونم
از نگات می ترسم که من و می رونه
من و از تنهایی با تو می رنجونه
مثل یک دیوونه از همه دلگیرم
بی تحمل می شم تو خودم می میرم
.jpg){kind=link}